از خانه برون رفتم
مستیم به پیش آمد
در هر نظرش مضمر
صد گلشن و کاشانه
چون کشتی بی لنگر
کَژ می شد و مُژ می شد
و از حسرت او مرده
صد عاقل و فرزانه
گفتم زکجایی تو
تسخر زد و گفت ای جان
نیمیم ز ترکستان
نیمیم ز فرغانه
نیمیم ز آب و گل
نیمیم ز جان و دل
نیمیم لب دریا
نیمی همه دردانه
گفتم که رفیقی کن
با من که من ات خویشم
گفتا که بنشناسم
من خویش ز بیگانه
من بی دل و دستارم
در خانه خمٌارم
یک سینه سخن دارم
هین شرح دهم یا نه
شمس الحق تبریزی
از خلق چه پرهیزی
اکنون که درافکندی
صد فتنه فتانه