شبم پر هول فردا...

نفهمیدم هنوز...

parfa — Sun, 05 Oct 2008 16:22:24 GMT

نفهمیدم بالاخره که عشق در من جاریست یا من در عشق نفس می کشم. نمی دانم این جریان نامریی ملموس لطیف که جنسش از نور است و دستی هم در خلقت دارد انگار، می خواهد با این همه شوری که می آفریند چه کند. این شور است که عشق را می آفریند یا خود آفریده شعور عشق است. من با تجربیاتم هویت او را ساخته ام یا اوست که مرا در این مسیر به سوی "خود" هدایت می کند و بالاخره این "خود" خود من است یا خود اوست؟ هر چه در "من" جلوتر می روم بیشتر به او نزدیک می شوم و هر چه بیشتر به او نزدیک می شوم، خودم را می بینم که ایستاده در انتهای راه مرا می نگرد... گویی من بی کالبدم یا انگار دیگری است که در حجم بودن من ناگزیر از زندگی است و این دیگری را یک روز در گذشته های دور خودم آفریده بودم، دوستش داشتم، عاشقش بودم، عزیزش می داشتم... هنوز هم دارم...

خدا نور است!

parfa — Fri, 26 Sep 2008 12:11:32 GMT

یک روزی یک آیه خواندم در قرآن که گفته بود الله نورالسموات و الارض... فکر کردم نور چیست که خدا آن است؟ و از ذهنم گذشت "آگاهی". نمی دانستم آگاهی به چه معناست. خیال کردم همان دانستن است. فکر کردم همین که دانسته هایم را زیاد کنم، دارم آگاه می شوم... مدت زیادی گذشت تا فرق دانستن و آگاه بودن را فهمیدم. تفاوتشان مثل عقل و عشق است. ریشه هر دو در روح است ولی آنچه را که عشق به اراده انجام می دهد، عقل به ابزار. یک استادی یک بار گفت عشق دنیای بی ابزاری است و خیلی طول کشید که بفهمم بی ابزاری یعنی چه و بفهمم عشق آن یک ذره دوست داشتن ها که می گفتند نیست که جریانی عمیق تر که شعور همه کائنات است و همه هستی در خواست و اراده عشق است و جنس عشق نور است. اگر عاشقی هست یا معشوقی، هر دو یکی است که رو به سوی کمال دارد و کمال آدم در درد است و درد، خود، درمان اشتیاق و هر اشتیاقی نشات گرفته از همان یک نفس حقی است که در ازل در "من" دمیده شد... رسیدن بهانه رفتن بود برای آگاه شدن... برای نور شدن... گم شدن برای پیدا شدن... برای دانستن آگاهی، تلاش فایده ای ندارد... گفتند به سعی ندهند... اوج درک این قصه در رهایی است... رها شویم!

...در شب قدری که گذشت یک نفر خدا را به من سپرد...

parfa — Sat, 20 Sep 2008 21:32:56 GMT

شده توی یک جمع شلوغ از آشناها، اطرافت رو نگاه کنی و حس کنی همه با تو غریبه اند؟ یا انگار تو آنجا نیستی و یک نفر دیگر، یک بیگانه از درون چشمان تو، دنیای تو را می بیند؟ یا حس کنی از یک جریان اصیلی که حقیقت توست، جدا افتاده ای؟ شده از دلتنگی وطنی به تنگ بیایی که هرگز در آن نبودی؟ شده از میان ویرانه های جنگلی غریبه عبور کنی و به شدت احساس آشنایی داشته باشی؟ انگار که این ویرانه ها روزی خانه تو بوده؟ شده غریبه ای را ببینی که انگار از هزار سال پیش او را می شناسی؟ شده مرز واقعیت و خیال را گم کنی؟

...جایی در میان قله های مه آلود خیال من، نهالی جوانه می زند...

یار با ماست چه حاجت که زیادت طلبیم...

parfa — Sat, 13 Sep 2008 19:16:18 GMT

هر وقت حواسم به سمت پرت شدن می رود ناگهان تو ظهور می کنی و حواس من میان رفتن و ماندن معلق می ماند که دوباره تو او را بگیری. خیلی وقت پیش گفته بودم که دیگر واژه "عجیب" برای "من" عجیب نیست... باور نمی کنی؟ دیگر هیچ چیز معمولی نیست. انگار من از بیرون دنیا خودم را می بینم و شدت این نظمی که در "اتفاقات" هست مرا اصلا متعجب نمی کند. می دانم کجا هستم. چرا اینجا هستم. نقشم چیست. به کجا می خواهم برسم... فقط چند ساعت از دنیا مانده... کمی دیگر از بازی... بازی هر روز قشنگ تر می شود. باید خوب بازی کنیم. جدل ها بازی ام را خراب می کنند. من رها می کنم و مطمئنم که تو مرا می گیری تا نیفتم... چقدر این روزها تو غلیظی...

دعای سحر...

parfa — Sat, 06 Sep 2008 02:07:18 GMT

امروز بعد از چند روز خدا به زور برای سحری بیدارم کرد. یادم رفته بود چقدر دعای سحر و صدای جاروی رفتگر و تاریکی دم صبح و بازیگوشی های بابام دم سحر رو دوست داشتم... دلم برای خداوند لطیف تنگ شده بود... دم صبح ها خدا لطیفه... انگار در هر زمانی خدا با یکی از صفت هاش در من متبلوره... انگار من در او شکل می گیرم... حالا لطیفه...

روح من دلش قدیمیه. روح من دلش می خواد مثل قدیمی ها ساده عاشق بشه. روح من دلش می خواد از زیر فواره های باز بدوه و خیس بشه. روح من دلش برای آشناهای قدیمیش تنگ شده. روح من آشنایی ها رو هر چقدر هم که غریبه باشند می شناسه. روح من دلش می خواد دوباره عاشق بشه!

باز هم رمضان...

parfa — Mon, 01 Sep 2008 14:36:18 GMT

خواستم برای شروع ماه رمضان چیزی بنویسم ولی مدام شعری از حضرت مولوی در ذهنم می درخشید.

دزدیده چون جان می روی اندر میان جان من

سرو خرامان منی، ای رونق بُستان من

چون می روی بی من مرو، ای جان ِ جان بی تن مرو

وز چشم من بیرون مشو، ای شعله تابان من

هفت آسمان را بردرم وز هفت دریا بگذرم

تا دلبرانه بنگری در جان سرگردان من

تا آمدی اندر برم، شد کفر و ایمان چاکرم

ای دیدن تو دین من، وی روی تو ایمان من

بی پا و سر کردی مرا، بی خواب و خور کردی مرا

سرمست و خندانم درآ ، ای یوسف کنعان من

از لطف تو چون جان شدم، وز خویشتن پنهان شدم

ای هست تو پنهان شده، در هستی پنهان من

گل جامه در از دست تو، ای چشم نرگس مست تو

وی شاخه ها آوست تو، ای باغ بی پایان من

یک لحظه داغم می کشی، یکدم به باغم می کشی

پیش چراغم می کشی، تا وا شود چشمان من

جانم چو ذره در هوا، چون شد ز هر ثقلی جدا

بی تو چرا باشم چرا، ای اصل چار ارکان من

فتبارک الله احسن الخالقین!

parfa — Wed, 27 Aug 2008 15:20:18 GMT

این روزها هر جا رفتم و هر چه شنیدم، همه گله از نامردیها بود و آدمهای بد!! و روزگاری که عوض شده... شاید باید کمی از دور نگاه کنیم. بزرگ شدن همه بشر درست شبیه بزرگ شدن یک آدم است. انگار یک نفر است که این همه ماجراها را می گذراند و تجربه می کند. هر چه در تاریخمان جلو می آییم ، آدم سرکش تر می شود. بدجنسی هایش پیشرفته تر می شود. عشق ها و نفرت هایش جنس دیگری به خود گرفته اند. آرزو ها و خیالاتش در عمق دیگری سیر می کند. این آدم دیگر آن آدم نیست. انگار دارد به بلوغ می رسد. در یک لحظه بسیار وحشی و در همان حال بسیار اهلی. بسیار پیچیده و بسیار ساده. بسیار ظالم و بسیار مهربان. بسیار متکبر و بسیار متواضع. انگار هزاران تضاد را یکجا تجربه می کند. به شدت سرگردان ولی کنجکاو و پر شهامت است. معصومیتش را به سرعت نابود می کند تا بار دیگر معصومیتی نو به دست بیاورد. این آدم در لحظه سختی است. فرصت دهید تا خودش را بشناسد.

در میان فرداهایی که در راه است روزی خواهد آمد که آدم با آگاهی کامل به آنچه هست دست به خلقتی تازه می زند و خودش را از میان گناهان بسیار، معصوم و پاک دوباره می آفریند. این موجود شگفت انگیز قابل تحسین است...

قدم سوم- زاویه دید

parfa — Wed, 20 Aug 2008 20:02:18 GMT

از اینجا که نگاه می کنم دنیا کوچک می شود. تلاش هایم شکل دیگری می گیرند. معنای موفقیت تغییر می کند. عشق شکل دیگری می شود. آدمها از اینجا دوست داشتنی ترند. می توانم آنها را درک کنم. می فهمم چرا اینجوریند. نقص هایشان را می پذیرم. از اینجا که نگاه می کنم خطاهای بزرگ آدمها توجیه پذیر و به راحتی قابل بخشش است. آدمها هر کدام از یک زاویه ای دوست داشتنی هستند. فقط باید بتوانیم زاویه اشان را پیدا کنیم. هر کس را که می بینم وقتی زاویه اش را پیدا می کنم، انگار او خود من است که در شرایط متفاوتی قرار دارد. من در یک مکان دیگر، با یک شغل دیگر، با یک خانواده دیگر، با یک چهره دیگر... من همه مردم روی زمینم! شاید هم بیشتر!

امروز از صبح که بیدار شدم از اینجا نگاه می کردم. اعضای خانواده ام خود من بودند از زاویه ای بسیار نزدیک! دیگر در خیابان نه بیگانه ای وجود داشت نه کسی که ممکن بود آدم بدی باشد یا خطری برایم داشته باشد! هر کسی را که می دیدم حس آشنایی داشتم. انگار همه هم فهمیده بودند که آشنا هستند. نگاه های سرد و بیروح همیشگی، امروز برق آشنایی داشتند. آدمهای داخل مترو که همیشه بی تفاوت بودند، لبخند می زدند و انگار حس می کردند که من چقدر همه آنها را دوست دارم. حتی چراغ قرمز ها هم ناگهان سبز می شدند قبل از این که ثانیه شمارشان به صفر برسد. یکهو دوازده ثانیه می پریدند جلو. من احساس می کردم همه دنیا از من عشق دریافت می کند و این حقیقت داشت!!

بیایید از اینجا ببینید... خیلی قشنگه!!

تو را من چشم در راهم...

parfa — Sat, 16 Aug 2008 21:20:18 GMT

ببین این روزها آنقدر صدای وزش ظلمت بلند است که هر چه گوش تیز می کنم صدای نور تو به من نمی رسد...

من به اندازه همه این صدها سالی که نبودی دلتنگم عزیز... به اندازه همه قرن هایی که نه "من" بودم نه "تو"... به اندازه تمام زمانهایی که فقط "او" بود...

آغاز هر قصه اتفاقی است. شاید تو اتفاق قصه "من" باشی. من خوب می دانم که هیچ اتفاقی، خیلی هم اتفاقی نیست... و خوب می دانم اتفاقی که نمی افتد برای شروع قصه ای دیگر است.

قصه ها آفریده می شوند تا "من" به "تو" برسد. تا "تو" به "او" برسی. این همه قصه ها آفریده شدند تا سرانجام این "من" دلتنگ بعد از این همه رسیدن ها و نرسیدن ها و دلتنگی ها و غربت همواره، بعد از این همه تنهایی و درد بی چاره، آهسته آهسته "او" شود نه یکباره.

از اول هم خود "او" بود که آمده بود که بازی کند. به "من" چیزی نگفت تا بازی اش را به هم نزند. اگر این "من" می دانست...

پس "تو" کجایی که "من" را به "او" متصل کنی؟ به "او" که خود "من" هستم!

راستی امروز هم زمان با میلاد حضرت مهدی (عج) در این حوالی کسی متولد می شود...

برایش دعا کنیم

قدم دوم- مرور قصه من

parfa — Mon, 04 Aug 2008 14:45:18 GMT

باید قصه ام را مرور کنم تا ببینم برای چی اینجای قصه هستم و از اینجا به کجا باید بروم.

از آنجا شروع شد که من دیدم قدرت دارم و این برایم عجیب بود.بیست ساله بودم. نه از قبل تر شروع شده بود. او از دنیا رفت و این به نظرم غیر عادلانه بود. من به دنبال عدالت خدا بودم. شانزده سالم بود. نه از قبل تر شروع شد. از آنجا که من به وجود خدا شک کردم. دوازده سالم بود. نه از قبل تر. از آنجا که... از آنجا که من متولد شدم.

بله این طور شروع شد. من متولد شدم.

اولین صحنه زندگیم که به یاد دارم راه افتادنم بود. هیچ وقت چهار دست و پا راه نرفتم. کنار دیوار نشسته بودم میان چند بالشت که نور سفید پر رنگی از آن طرف یک در دیدم. الان می دانم که درب حیاط بود. بلند شدم، به دیوار تکیه کردم و راه افتادم. چند قدم مانده به نور صدای جیغ و ویغی از پشت سرم شنیدم که دیگران را دعوت می کرد به تماشا! من ترسیدم و افتادم.

وقتی من بچه بودم خواهرها و برادرم بزرگ بودند. همیشه یک آدم بزرگ هم بازی من بود و همیشه کسی مواظبم بود. من با هیچ چیز درگیر نمی شدم. مشکلاتم را دیگران حل می کردند. وظایف مرا دیگران انجام می دادند. من تن پرور شدم. بی مسئولیت و سر به هوا. بزرگ شدن را احساس نمی کردم. نمی توانستم بزرگ شوم. وارد نوجوانی شدم و نسبت به کارها، حرف ها و احساسات دوستانم کاملا نفهم بودم. هنوز همه مواظب من بودند و نگران هیچ چیز نبودم بنابراین رشد هم نمی کردم. دوستی داشتم که هم نام من بود. تحت تاثیر او قرار گرفتم و شروع کردم به نماز خواندن! شاید این اولین باری بود که داوطلبانه یک مسئولیتی می پذیرفتم. یک روز فکر کردم برای کی دارم نماز می خونم؟ یکی زیر گوشم گفته بود خدا ساخته تخیل انسان است برای توجیه حوادث طبیعی که انسان اولیه از آن می ترسید! من فکر کردم اگر خدا وجود نداشته باشد چه؟!! آن روز دوازده سالم بود. دو سال بعد که چهارده ساله بودم هر کتابی که دستم آمده بود خوانده بود. از همان جا شاید ریشه ای در مذهب زدم که ارث پدر و مادرم نبود ولی حاصل اندیشه خودم هم نبود. فقط منطقی بود. فهمیدم که هست ولی نمی دانستم چگونه. هر چه می دیدم تضاد بود. افکار و اندیشه ها و اعتقادات و دنیای اطرافم. همه در تضاد بودند. همان روزها یک کتابی خواندم به نام "فاطمه، فاطمه است". صفحه آخر کتاب چند عبارت بود که در ذهنم ماند. "خواستم بگویم فاطمه دختر پیامبر خداست دیدم که نیست، خواستم بگویم فاطمه همسر علی است دیدم که فاطمه نیست، خواستم بگویم که مادر حسنین است دیدم که نیست. فاطمه این همه هست و این همه، فاطمه نیست. فاطمه فاطمه است" و در ذهن من ماند که وقتی بزرگ شدم من نه دختر پدرم و نه خواهر فلانی و نه همسر یا مادر فلانی که باید خودم باشم... ولی چه می دانستم خودم این همه دورم. این همه سخت. دو سال بعد از آن وقتی شانزده ساله شدم، بهترین دوستم سرطان گرفت. دعای من مستجاب نشد و او فوت کرد. من در مقابل خدا ایستادم و گفتم باید به من بگویی این کارهایت چه معنایی دارد. از دست او عصبانی و دلخور بودم. به نظرم کارهایش غیر عادلانه بود. میان این همه آدم چرا رفیق مرا باید ببرد. اصلا از جان من چه می خواست؟ اصلا برای چی مرا آفریده بود؟ چرا دنیای آرام و خوش مرا هر دم به هم می ریخت و خوشبختی های کوچکم را از من می گرفت؟ با همه این کار را می کرد. همه را از بهشت خودشان بیرون می کشید و درگیر می کرد. این همه آدمهای بی گناه را چرا آفریده بود که آزار بدهد؟ به دنبال عدالت خداوندبودم که آدمها را دیدم. من که جز خودم و علایقم چیزی نمی دیدم ناگهان کسانی را دیدم که در شرایط دیگری بودند. تضادها دوباره شروع شدند. گداهایی کنار خیابان، ثروتمندانی در ماشین های گرانقیمت، کودکی بی گناه و بیمار، مردمی تنومند و ظالم، یکی در آفریقا با ایدز متولد می شد و ناچار بود با مشکلاتی مواجه شود که هیچ نقشی در ایجاد آن نداشته، دیگری در سوئد در خانواده ای مرفه تحت مراقبت و توجه کامل رشد می کرد و از هر دو نفر انتظار می رفت که آدم خوبی باشد و همه اینها در شرایطی بود که خوب بودن در آفریقا با خوب بودن در سوئد با خوب بودن در ایران یا آمریکا یا چین یا هر جای دیگر دنیا یک مفهوم را داشت و یکی بود. مسابقه نا عادلانه ای را می دیدم که خودم یکی از شرکت کنندگان اجباری اش بودم.... این دیگر چه عدالتی بود؟!

نمی دانستم چه کتابی جواب مرا دارد. تنهایی فکر می کردم. نه با دوستانم چیزی می گفتم نه با خانواده ام که هنوز معتقد بودند من برای این حرف ها خیلی بچه ام. کتابهایی را می خواندم که گاهی مجبور می شدم چندین بار بخوانمش تا بفهمم ولی این مساله بزرگ زندگی من شده بود... بعد از چند سال پاسخی داشتم که از آن مطمئن نبودم. به دنبال کتابی بودم که ذهن مرا تایید کند.

افکار مختلفی می آمد و می رفت. آن روزها حتی نگاه نمی کردم که نویسنده کتاب یا مقاله ای که می خوانم کیست. فقط می خواستم پاسخی پیدا کنم که این شک درد آور را درمان کنم ولی هیچ کس صاف و پوست کنده به من نگفت چرا با این همه تفاوت می گوییم خدا عادل است. چند سالی گذشت و تخیلی آهسته در ذهنم شکل گرفت. آنقدر آرام که خودم هم نفهمیدم شروعش از کجا بود یا چگونه وارد شد. فکر کردم اگر کسی که امروز متولد می شود، قبلا هم متولد شده باشد ولی در شرایط متفاوت با این زندگی، و زندگی قبلی اش شرایط زندگی فعلی اش را تعیین کند، این عادلانه است. بعد دیدم چیزی به اسم تناسخ ارواح در ادیان مختلف وجود دارد. از این موضوع به هیجان آمده بودم ولی وقتی خوب دقیق شدم و مطالعه کردم دیدم تناسخ نمی تواند عادلانه باشد چون درجا زدن است و پسرفت دارد. نمی شد. دوباره برگشتم سر جای اولم. این بار با توالی روح آشنا شدم که چند نفر از عارفان بزرگ هم به آن اعتقاد داشتند. توالی منطقی تر بود و عادلانه. ضمن این که آدم رو به رشد بود. توالی مدت زیادی مرا به خود مشغول کرد... ولی گویا این هم کافی نبود. ماجرای زندگی ما خیلی خیلی منظم تر و مهم تر از آن چیزی بود که اول به نظر می رسید. انگار این ها همه مقدمه چینی شده بود که مرا به چیز دیگری برساند. به شکل قابل تجسم عدالت. عادلانه ترین شکل آن، این بود که ما "یکی" باشیم. یعنی من و تو و او و همه ضمیر های دیگر یک ضمیر باشیم. "من"! و عادلانه تر آن بود که این "من" خودش تصمیم بگیرد که در کجای دنیا می خواهد چه کسی باشد. به این ترتیب من تمام آن کسانی بودم که می دیدم و نمی دیدم. من، تو بودم. من همه آدمهایی بودم که دوستشان داشتم یا از آنها متنفر بودم!! اگر به کسی کمک می کردم به خودم داشتم کمک می کردم و اگر دریغ می داشتم خودم را محروم کرده بودم. اگر ظلم می کردم، در حق خودم ستم کرده بودم و اگر می بخشیدم... من با همه آدمهای دنیا یکی شده بودم! از اینجا به بعد همه چیز شکل دیگری گرفت. من بدون آن که کسی را بشناسم در دلم دوستش می داشتم. او خود من بود و هر چه آدمهای بیشتری را دوست می داشتم، می توانستم بیشتر، آنها را و اشتباهاتشان را درک کنم. به سرعت قضاوت های فراوانی که در طول روز داشتم کم می شد. حس می کردم قوی تر می شوم. تبدیل به شاهدی شده بودم که تعداد زیادی از خودم را هر روز از بیرون می بینم. جریانی را حس می کردم که میان آدمها جاری بود. جریانی که آدمها را به هم ربط می داد. مثل یک نور یکدست بود و آدمها تکه های شیشه ای که در این نور هستند. هر چه شفاف تر بودند بیشتر این نور از درونشان عبور می کرد. با عبور این جریان نور آدمها ناخودآگاه به سوی آگاهی بیشتر تمایل پیدا می کردند. هر چه آدمها کدر تر می شدند کمتر می توانستند از این جریان بهره ببرند. شفاف و کدر شدن کاملا مرتبط بود با میزان عادل بودن آدمها. عادل بودن یعنی متعادل شدن. برای متعادل شدن باید شاهد بود. این جریان همواره در زندگی ما جاری بود.

حالا دیگر وارد دانشگاه شده بودم. با تردید، با یک دوست فکرم را گفتم. از قضا او هم این دغدغه را داشت. حالا کسی را داشتم که با هم فکر می کردیم. این خوشبختی بزرگی بود بعد از آن همه سال تنهایی فکر کردن. با او وارد انجمنی شدم که آدمهایش همه پر از سوال بودند و هیچ کس به سوالات دیگری نمی خندید. ورود من به انجمن حادثه بزرگی برای من بود. من در آنجا ماندم. آنچه از فکرم گذشته بود را در آنجا عملی اجرا می کردم. یکی بودن را. در همین مدت جمله ای وارد ذهنم شده بود که ذهنم را می خارید. "متعال یعنی به تعالی رسیده". از آنچه بعد از این جمله به ذهنم می رسید خیلی می ترسیدم...

در تعامل با دیگران فهمیدم که توانا هستم. می توانم با یک جمله کسی را تحت تاثیر قرار بدهم. این برایم خیلی عجیب بود. می توانستم وقتی کسی کاملا آشفته و نا آرام بود به او آرامش بدهم. این شگفت زده ام می کرد. کم کم دیدم می توانم کارهایی را به سادگی انجام دهم که دیگران به سختی یا اصلا نمی توانند!!! من عادت کرده بودم که در خانه همیشه همه از من تواناتر باشند. در واقع هرگز تلاشی نکرده بودم! همیشه کسی بود که به جای من تلاش کند! از پذیرفتن مسئولیت های داوطلبانه احساس خوشایند قدرت داشتم. ناگهان یک نفر دیگر در من کشف شده بود. من یک نفر دیگر بودم. این آدمهایی که می دیدم با من یکی بودند و من نا محدود و بسیار توانا. پس چرا خانواده ام مرا یک کودک احمق بار آورده بودند؟! نمی فهمیدم چطور این اتفاق افتاده. این همه لطف بی رحمانه از جانب خانواده ام! در همین دوران سفرهایم شروع شدند. به خاطر رشته تحصیلی ام باید مدام به شهرهای مختلف سفر می کردم. مدت ها از خانه دور می ماندم. در این دوران تقریبا تمام ایران را گشتم و آدمهایش را دیدم. با یک گروه پانزده نفری. در هر سفر باید کسی مسئول می شد. این سیاست گروه جنگل بود برای پرورش مهندسان مسئول. من از این بازی جدید خوشم آمده بود. احساس می کردم پر انرژی می شوم. من به راستی قدرتمند شده بودم. همیشه برای مواقع اضطراری فکر بکری ناگهان همه و خودم را شگفت زده می کرد. تازه فهمیدم که می توانم خلاق هم باشم! کم کم در خانه هم شروع کردم. باید نشانشان می دادم که من کی هستم و از دست آنها عصبانی بودم که یک عمر به من دروغ گفته بودند که من نمی توانم و همیشه باید کسی مواظبم باشد. احساس می کردم آنها به من کلک زده اند. با مهربانی هایشان برایم دام دوختند و مرا از من دور کردند. آنها مرا نمی شناختند و این مرا غمگین می کرد. آنها این دختر سرکش قدرتمند را که خودش برای خودش تصمیم می گرفت دوست نداشتند و هنوز به دنبال همان دختر کوچولوی آرام خجالتی بی عرضه مطیع بودند که لبخند زنان یک گوشه می نشست نقاشی می کشید و به حرف همه گوش می داد و هر وقت دوست نداشت کاری را انجام دهد روی "نه" گفتن نداشت. ولی من دیگر آن نقش را نمی خواستم. مجبور شدم کمی بجنگم. جنگیدن بلد نبودم. دیگر در خانه آن احساس خوب و امن گذشته را نداشتم. احساس می کردم این جنگجو را کسی دوست ندارد. من فکر می کردم این حق من است که بخواهم بزرگ شوم ولی سخت بود در مقابل مهربانی و لطف مادرم بایستم. او هرگز نقش جدید مرا نپذیرفت. هنوز هم. من در مقابلش کاملا خلع سلاح بودم. فکر کردم در خانه نمی توانم. تسلیم شدم. دوستان جدیدی بیرون از خانه پیدا کردم که بی این که بدانند مرا به سوی خودم هدایت می کردند. من از این دوگانه ای که بودم احساس خستگی می کردم. می خواستم یگانه باشم ولی نه می دانستم چگونه و نه می خواستم آن نقش قبلی را دوباره بازی کنم. کاملا احساس می کردم که وقت آن رسیده که نقشم را عوض کنم ولی بلد نبودم... تا این که یک نفر از راه رسید. یکی شبیه من ولی در جهت مقابل. گویی خدا او را مخصوصا برای این قسمت از زندگی من آفریده است. گویی هر کسی را دقیقا برای همان قسمتی آفریده که در آن بوده. گویی زندگی من یک افسانه حیرت انگیز است. سناریویی که هر لحظه اش تعمدی است. بعد اتفاقات زیادی پشت سرهم افتاد تا من تسلیم نمانم. تا حرکتم را دوباره آغاز کنم. الان دقیقا در این نقطه هستم. احساس ماجراجویی و خطر دارم. می ترسم اما حس ماجراجویی ام قوی تر است. انگار من قهرمان زندگی خودم هستم. انگار ما... قهرمانان یک داستان بسیار بزرگیم!

او برنامه خوبی برای ما دارد. سختی ها و رنج هایی که هر لحظه با آن مواجه می شویم از لطف بی نهایت اوست. هر از چند گاهی قصه را باید مرور کرد. باید به او اطمینان کرد. او برنامه خوبی دارد.